Noot vooraf: dit stukje is geschreven op persoonlijke titel. Schrijver dezes is trots op iedere vrijwilliger die het (amateur)voetbal een warm hart toedraagt en zijn of haar best doet om dat voetbal tot een goed einde te brengen.
Renado 1 speelde zondag 15 maart 2026 tegen wat de Duitsers zo mooi een “Angstgegner” noemen: Tijnje. Al in de eerste minuut kwam Guus Bax in een één-op-één situatie met de keeper van Tijnje terecht. Volgens de Renado-aanhang had dat de 1 – 0 kunnen (en misschien wel moeten) zijn. De term Angstgegner leek dus wel wat mee te vallen.
Renado begon wat feller dan de tegenstander, wat enkele kleine kansjes opleverde. Pas in de achtste minuut was het eerste wapenfeit van Tijnje te noteren. Een razendsnel uitgevoerde counter leidde tot een te hard voorgegeven bal, waardoor de kans verloren ging.
Daarna nam Renado het initiatief weer in handen. In de 32e minuut werd een door Renado prima op doel gekopte bal – na een goed genomen corner – op minstens zo goede wijze gekeerd door hun gelegenheidskeeper. Naar verluidt stond er namelijk een veldspeler bij hen op “het hok”.
Renado probeerde te voetballen, terwijl Tijnje zich vooral beperkte tot verdedigen en het uitvoeren van counters. Helemaal niets mis mee. Totdat de dienstdoende leidsman besloot een – overigens terecht – vlagsignaal voor buitenspel van de grensrechter van Renado te negeren.
Twee spelers van Renado wezen de scheidsrechter op het vlagsignaal en ontvingen daarvoor geel. Vlak daarna kreeg één van hen zijn tweede gele kaart en kon vertrekken. Nog geen minuut later floot de scheidsrechter voor rust. Op weg naar de kleedkamers kreeg ook de keeper van Renado nog een gele kaart. Kortom: de scheidsrechter was prima op dreef.
Zowel Renado als Tijnje waren het er na afloop wel over eens dat dit qua leidinggeven nergens op leek. De scheidsrechter heeft niet eens bij de grensrechter geïnformeerd. We hadden te maken met een scheidsrechter waarvan je je afvraagt of hij voetbal überhaupt wel leuk vindt. Geen enkele connectie met de grensrechters, en alleen maar doen wat je zelf goeddunkt… Dat is inderdaad een manier om op zondag niet thuis te hoeven zijn.
De tweede helft kenmerkte zich voor Renado vooral door het achter de feiten aanlopen. Tien tegen elf spelen maakt het er immers niet makkelijker op. Steeds vaker moesten ruimtes worden dichtgelopen, en dat werd gaandeweg lastiger. Dat moest een keer misgaan. In de 67e minuut gebeurde dat ook. Een scherp uitgevoerde counter werd goed binnengeschoten: 0 – 1.
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat Renado daarna nog wel kansen kreeg, maar het zat simpelweg niet mee. Sterker nog: in de absolute slotfase (89e minuut) wist Tijnje ook nog de 0 – 2 te maken.
En dan kom ik terug op de noot vooraf… eigenlijk een noot achteraf. Van wie verliest Renado? De aanwezigen zullen – hoop ik – mijn mening delen dat Renado niet van zichzelf verloor… en eigenlijk ook niet van Tijnje.
